บทคัดย่อ

โรคใบด่างมันสำปะหลังส่งผลกระทบต่อการเจริญเติบโตและผลผลิตมันสำปะหลังอย่างมาก ซึ่งมีความจำเป็นต้องมีการปรับปรุงพันธุ์มันสำปะหลังให้มีความต้านทานโรคใบด่างมันสำปะหลัง มันสำปะหลังมีสารไซยาโนเจนิกกลูโคไซด์ซึ่งจะสร้างพิษไซยาไนด์ได้ ซึ่งมีมากในใบ มีรายงานความสัมพันธ์ของปริมาณไซยาไนด์ในใบต่อการตายของแมลงหวี่ขาว ดังนั้นวัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้จึงศึกษาการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้นระหว่างปริมาณไซยาไนด์ในใบมันสำปะหลังกับระดับความต้านทานโรคใบด่างมันสำปะหลัง ในพื้นที่ที่มีการระบาดของแมลงหวี่ขาวที่เป็นพาหะของโรคใบด่างมันสำปะหลัง โดยศึกษาจากกลุ่มลูกผสมมันสำปะหลังระหว่างพันธุ์ห้านาที (HNT) กับพันธุ์ C33 จำนวน 20 สายพันธุ์ แบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 คือ กลุ่มสายพันธุ์ที่ต้านทานโรคใบด่างมันสำปะหลัง (R) กลุ่มที่ 2 คือ กลุ่มสายพันธุ์ที่ไม่ต้านทานโรค และเป็นใบที่แสดงอาการของโรคใบด่างมันสำปะหลัง (S+) และกลุ่มที่ 3 คือ กลุ่มสายพันธุ์ที่ไม่ต้านทานโรคและเป็นใบที่ไม่แสดงอาการของโรคใบด่างมันสำปะหลัง (S-) จากผลการทดลองพบว่า ปริมาณไซยาไนด์ในใบมันสำปะหลังอาจจะมีอิทธิพลบางส่วนต่อกลไกการต้านทานโรคใบด่างมันสำปะหลัง ซึ่งมีความสัมพันธ์ในเชิงเส้น แต่มีค่าสัมประสิทธิ์การกำหนดที่ต่ำ ทำให้ไม่สามารถใช้สมการเชิงเส้นในการทำนายระดับความต้านทานโรคใบด่างมันสำปะหลังจากปริมาณไซยาไนด์ในใบได้