บทคัดย่อ

สับปะรด (Ananus comosus (L.) Merr.) ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในประเทศไทยและทั่วโลกด้วยรสชาติหวานและกรอบที่เป็นเอกลักษณ์ แต่ความหวานในสับปะรดกลับเป็นลักษณะที่ได้รับความสนใจจากนักวิจัยและเกษตรกรมากขึ้น เนื่องจากมีความสัมพันธ์โดยตรงกับคุณภาพของผลผลิต มีการใช้เทคโนโลยีตรวจสอบเครื่องหมายโมเลกุลที่เกี่ยวข้องกับยีนควบคุมความหวานเพื่อปรับปรุงพันธุ์สับปะรดรับประทานสดให้ตรงตามความต้องการของตลาด ปัญหาพิเศษนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบความใช้ได้ของเครื่องหมายโมเลกุลที่เกี่ยวข้องกับความหวานในสับปะรดรับประทานสดในประชากร MD2 x ตราดสีทอง โดยวิธีการเก็บตัวอย่าง 100 ตัวอย่าง ที่แปลงสับปะรด อ.บางละมุง จ.ชลบุรี นำมาสกัดดีเอ็นเอด้วยวิธีการ CTAB จากนั้นตรวจสอบคุณภาพและปริมาณด้วย Nanodrop และเพิ่มปริมาณดีเอ็นเอวิธี PCR ด้วยเครื่องหมายโมเลกุล umc1478 และ umc1674 นำมาตรวจสอบความใช้ได้ของเครื่องหมายดีเอ็นเอด้วย Gel electrophoresis ผลการทดลองการเพิ่มปริมาณดีเอ็นเอด้วยวิธี Polymerase Chain Reaction (PCR) และตรวจสอบความใช้ได้ด้วยวิธี Gel electrophoresis พบว่า เครื่องหมายโมเลกุล umc1478 ไม่ปรากฏแถบดีเอ็นเอ จึงไม่สามารถใช้เครื่องหมายโมเลกุลนี้ในการตรวจสอบความหวานในสับปะรดได้ ในขณะที่เครื่องหมายโมเลกุล umc1674 ปรากฏแถบดีเอ็นเอขนาด 100-200 bp เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับฟีโนไทป์ลักษณะความหวานของแต่ละตัวอย่าง พบว่าขนาดของแถบดีเอ็นเอไม่สัมพันธ์กับค่า °Brix ในสับปะรด จึงไม่สามารถใช้เครื่องหมายโมเลกุลนี้ในการตรวจสอบความหวานในสับปะรดได้เช่นกัน